Kredyty we Frankach (CHF) | Kredyty Frankowe

Kredyty we frankach (CHF) — jak unieważnić umowę i odzyskać pieniądze?

Sprawy frankowe kończą się dziś wygranymi frankowiczów w ok. 97-99% procentach przypadków. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) oraz Sądu Najwyższego (SN) umowy kredytów frankowych można unieważnić, jeżeli zawierały zapisy abuzywne (niedozwolone klauzule umowne). Większość umów kredytów frankowych, które udzielane były w latach 2013-2013 zawierała takie zapisy, co oznacza realne szanse na odzyskanie utraconych środków. W Kancelarii Kaczmarski-Żurowski od 2014 roku z sukcesami reprezentujemy frankowiczów przed sądem. Uzyskaliśmy już ponad 1700 korzystnych wyroków, z czego ponad 1000 to wyroki prawomocne.

Co to jest kredyt frankowy? Indeksowany vs denominowany

Kredyt frankowy to kredyt hipoteczny powiązany z kursem franka szwajcarskiego (CHF). Polskie banki udzielały kredytów frankowych o dwóch konstrukcjach:

• kredyt indeksowany do CHF – kwota kredytu była określana w PLN, a następnie przeliczana na CHF zgodnie z kursem stosowanym przez bank;
• kredyt denominowany w CHF – kwota była określana we frankach szwajcarskich, a wypłata kredytu następowała w PLN jako równowartość kwoty wyrażonej w CHF, przeliczonej zgodnie z kursem stosowanym przez bank

	Kredyt indeksowany do CHF	Kredyt denominowany do CHF
Kwota w umowie	wyrażona w złotówkach (PLN)	wyrażona we frankach (CHF)
Wypłata	w PLN	w PLN (równowartość kwoty CHF)
Przeliczenie na CHF	w dniu wypłaty, po kursie banku	kwota od początku w CHF
Problem dla klienta	saldo przeliczone po kursie banku	wypłacana kwota przeliczona po kursie banku, nie znasz dokładnej kwoty wypłaty

W umowach kredytów frankowych występowała tzw. podwójna klauzula waloryzacyjna. Bank stosował przeliczenie przy wypłacie kredytu, a następnie przy ustalaniu wysokości kolejnych rat.

Istotne znaczenie miała także tabela kursowa banku. To w niej bank określał kurs CHF stosowany do przeliczeń. Różnica między kursem kupna i sprzedaży waluty tworzyła spread walutowy. Dla kredytobiorców oznaczało to, że wysokość ich zobowiązania zależała od mechanizmu, na który nie mieli wpływu. To właśnie dowolność ustalania kursu ma w orzecznictwie sądów kluczowe znaczenie przy ocenie czy  umowa kredytu CHF zawierała klauzula abuzywne.

Dlaczego rata i zadłużenie wzrosły w 2015 roku

W styczniu 2015 roku Szwajcarski Bank Narodowy (SNB) uwolnił kurs franka. CHF gwałtownie podrożał, przez co wzrosły raty kredytów oraz zadłużenie wyrażone w walucie PLN.

Przed rokiem 2015 kredyty CHF wydawały się korzystniejsze niż kredyty złotowe. Oprocentowanie oparte na LIBOR było niższe niż oprocentowanie kredytów opartych na WIBOR. Ryzyko walutowe pozostawało jednak po stronie kredytobiorcy.

Po gwałtownym wzroście kursu CHF saldo zadłużenia wielu kredytobiorców gwałtownie się powiększyło. W wielu przypadkach przekroczyło nawet wartość nieruchomości.

Klauzule abuzywne — na czym polega wada umowy frankowej?

Klauzula abuzywna to niedozwolone postanowienie w warunkach umowy, które rażąco narusza interes konsumenta i jest sprzeczne z obowiązującymi przepisami oraz dobrymi obyczajami. W umowach frankowych szczególne znaczenie mają klauzule pozwalające bankowi jednostronnie ustalać kurs CHF.

Według art. 385¹ Kodeksu cywilnego, jeżeli dane postanowienie ma charakter niedozwolony, nie wiąże konsumenta.

W praktyce problem dotyczy przede wszystkim mechanizmu przeliczania złotówek na franki oraz franków na złotówki. Jeżeli umowa frankowa odsyła do tabeli kursowej banku i nie określa w sposób wystarczająco przejrzysty zasad ustalania kursu, zapis z dużym prawdopodobieństwem zostanie zakwestionowany. To właśnie właściwa ocena tych zapisów najczęściej decyduje o szansach powodzenia spraw frankowych.

Umowy frankowe bez wad zdarzały się bardzo rzadko. Dlatego każda umowa frankowa wymaga indywidualnej i rzetelnej analizy, na podstawie której możemy zarekomendować podjęcie właściwych kroków.

Odfrankowienie czy unieważnienie umowy? Co wybrać

Unieważnienie umowy frankowej oznacza, że cała umowa zostaje uznana za niebyłą i jej postanowienia nie obowiązują żadnej ze stron. Odfrankowienie natomiast usuwa wadliwe zapisy, ale pozostawia umowę w mocy, a odfrankowiony kredyt staje się w rzeczywistości kredytem złotowym. Należy jednak zauważyć, że na mocy Uchwała Sądu Najwyższego III CZP 6/21 z dnia 07.05.2021 r. wykluczenie abuzywnych klauzuli z umowy wiąże się jej całkowitym upadkiem, ponieważ umowa pozbawiona tych zapisów nie nadaje się do wykonania. W praktyce oznacza to, że wyroki o odfrankowieniu umowy dziś już nie zapadają, a wadliwe umowy są unieważniane.

Skutki unieważnienia umowy

W przypadku unieważnienia umowy całkowicie traci ona swoją moc, a strony zwracają sobie wzajemne świadczenia. W praktyce oznacza to, że:

• bank zwraca wszystkie wpłacone środki, w tym odsetki i prowizje;
• Ty zwracasz bankowi pożyczony kapitał.

Rozliczenie powinno odbywać się według teorii dwóch kondykcji. Teoria dwóch kondykcji zakłada, że roszczenie banku i roszczenie kredytobiorcy są traktowane jako dwa odrębne świadczenia. Możesz więc zażądać zwrotu tego, co wpłaciłeś bankowi, niezależnie od tego, jaka część kapitału pozostała do spłaty.

Unieważnienie umowy frankowej jest obecnie najczęściej spotykanym rozstrzygnięciem sądowym  w sprawach kredytów CHF.

Skutki odfrankowienia

Odfrankowienie kredytu CHF polegało na usunięciu z umowy wadliwych zapisów, wskutek czego reszta kapitału była spłacana jako kredyt złotowy, a bank był zobowiązany do zwrotu różnicy wynikającej z zastosowania wadliwego mechanizmu przeliczania waluty.

Na mocy wspomnianej już Uchwały Sądu Najwyższego III CZP 6/21 z dnia 07.05.2021 r. orzeczenia o odfrankowieniu kredytów CHF nie są już wydawane przez sądy.

Ugoda z bankiem

Trzecią możliwością zakończenia sprawy frankowej jest podpisanie ugody z bankiem. Nie rekomendujemy jednak tego rozwiązania, ponieważ ugody są opracowywane przez banki w taki sposób, aby zabezpieczały przede wszystkich ich interesy. Ugoda nie pozwala odnieść korzyści zbliżonych do tych, jakie odniesiesz wskutek unieważnienia umowy. Ugody zawierają zapisy, które uniemożliwiają dalsze dochodzenie roszczeń przeciwko bankowi.

Ugody frankowe mogą być wyjściem korzystnym w przypadku, kiedy istnieją przesłanki nakazujące brać pod uwagę przegraną w sprawie  lub gdy zależy Ci przede wszystkim na bardzo szybkim rozwiązaniu kwestii kredytu frankowego.

Ile można odzyskać z kredytu frankowego?

W przypadku unieważnienia umowy kredytu CHF odzyskasz wszystkie środki wpłacone na konto banku w ramach spłaty rat, w tym odsetki i prowizje. Następne zwrócisz bankowi jedynie kwotę odpowiadającą pożyczonemu kapitałowi. Kwoty odzyskiwane przez frankowiczów wynoszą zwykle od kilkudziesięciu do kilkuset tysięcy złotych. Dodatkowo bank zostanie zobowiązany orzeczeniem sądu do wypłacenia Ci należnych odsetek za opóźnienie.

Ostateczna kwota zależy od kilku czynników, m.in. czasu trwania umowy kredytu CHF (EUR, USD, GBP lub JPY), stanu spłaty, zmiany kursu franka (lub innej waluty) w czasie trwania umowy.

Przykładowe wyliczenia znajdziesz na naszym blogu: Ile można odzyskać z kredytu frankowego?

Które banki udzielały kredytów we frankach?

Kredytów frankowych udzielała większość banków, które działały na polskim rynku w latach 2003-2013. Większość zawieranych wówczas umów zawierała wadliwe klauzule przeliczeniowe. Kredytów frankowych udzielały:

• Alior Bank – prowadziliśmy 6 postępowanie przeciwko temu bankowi zakończonych unieważnieniem umowy kredytowej.
• Bank Handlowy w Warszawie (aktualnie CitiBank) – dotychczas uzyskaliśmy tylko jeden wyrok, oczywiście korzystny. 
• BNP Paribas Bank Polska (umowy zawarte z Fortis Bank Polska oraz z Bankiem Gospodarki Żywnościowej) – uzyskaliśmy ponad 60 korzystnych wyroków dotyczących BGŻ oraz ponad 80 korzystnych wyroków dotyczących Fortis 
• Bank Ochrony Środowiska – ze względu na niewielki portfel kredytów frankowych wyroków przeciwko BOŚ jest stosunkowo niewiele. Dotąd uzyskaliśmy ponad 20  korzystnych rozstrzygnięć, bez ani jednego niekorzystnego.
• BPH (w tym portfel przejęty przez PEKAO oraz umowy zawarte z przejętym GE Money Bankiem) – bank udzielał kredytów frankowych oraz przejął zobowiązania wynikające z umów GE Money. Dotąd uzyskaliśmy ponad 80 korzystnych wyroków dotyczących BPH oraz ponad 140 korzystnych wyroków dotyczących GE Money.
• Credit Agricole (dawny Lukas Bank) – uzyskaliśmy dotychczas 6 korzystnych wyroków. 
• Deutsche Bank – udzielał kredytów denominowanych do CHF, a sprawy przeciwko niemu należą do bardziej wymagających. Mimo to uzyskaliśmy ponad 40 korzystnych rozstrzygnięć.
• DNB Nord – ma dzień dzisiejszy posiadamy dwa korzystne wyroki dotyczące stosowanego przez bank wzorca umownego. 
• Getin Bank (w upadłości, postępowanie prowadzi się z uwzględnieniem masy upadłowściowej i syndyka) – udzielał kredytów indeksowanych do CHF; sprawy obejmują również umowy DomBanku i Noble Banku. Dotąd uzyskaliśmy ponad 180 korzystnych wyroków, bez ani jednego niekorzystnego.
• ING Bank Śląski – udzielał kredytów indeksowanych do CHF na podstawie jednego wzorca umowy. Dotąd uzyskaliśmy ponad 40 korzystnych rozstrzygnięć, bez ani jednego niekorzystnego.
• mBank (dawniej BRE Bank) – udzielał kredytów indeksowanych do CHF, a umowy tego banku należą do stosunkowo łatwych do podważenia. Uzyskaliśmy ponad 220 korzystnych wyroków.
• Bank Millennium (także umowy zawierane z Euro Bankiem, który został przejęty przez Bank Millennium) – udzielał kredytów indeksowanych do CHF, których umowy są stosunkowo łatwe do podważenia. Uzyskaliśmy ponad 250 korzystnych wyroków.
• PKO BP (także umowy z Nordea Bank Polska, które PKO BP przejął po fuzji prawnej) – udzielał kredytów denominowanych do CHF oraz przejął zobowiązania wynikające z umów Nordea Banku. Łącznie uzyskaliśmy ponad 400 korzystnych wyroków.
• Raiffeisen (dawny Polbank EFG) – udzielał kredytów denominowanych do CHF i przejął zobowiązania wynikające z umów Polbanku. Uzyskaliśmy ponad 260 korzystnych wyroków.
• Santander Bank Polska (umowy dawnego Kredyt Banku oraz Banku Zachodniego WBK) – Kredyt Bank udzielał kredytów indeksowanych do CHF, a jego umowy są stosunkowo łatwe do podważenia. Uzyskaliśmy ponad 200 korzystnych rozstrzygnięć, bez ani jednego niekorzystnego. Umowy Banku Zachodniego WBK należą natomiast do tych trudniejszych, choć na ten moment nie posiadamy żadnego niekorzystnego wyroku a w naszych sprawach zapadło już ponad 5 wyroków korzystnych 

Orzecznictwo TSUE i Sądu Najwyższego

Orzecznictwo Trybunały Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) oraz Sądu Najwyższego w Polsce jednoznacznie sprzyja frankowiczom. Ostatnie orzeczenia jasno wskazują, że sądy nie mogą uzupełniać luk po abuzywnych klauzulach. Skutkuje to tym, że obecnie wydawane są niemal wyłącznie wyroki unieważniające umowy kredytów frankowych.

Orzeczenie	Instytucja	Skutek	Komentarz
TSUE C-260/18 (tzw. „ wyrok ws. państwa Dziubak”), 3.10.2019 r.	TSUE	Sąd krajowy nie może uzupełniać luk powstałych po wyeliminowaniu klauzul abuzywnych, nawet poprzez zastosowanie przepisów dyspozytywnych.	Jeżeli po usunięciu klauzul indeksacyjnych umowa nie może dalej obowiązywać, możliwe jest stwierdzenie jej nieważności w całości. Orzeczenie jest jednym z kluczowych argumentów w sprawach dotyczących kredytów CHF.
SN V CSK 382/18, 11.12.2019 r.	Sąd Najwyższy	SN przyjął stanowisko zbieżne z kierunkiem wynikającym z orzecznictwa TSUE dotyczącym skutków eliminacji abuzywnych postanowień.	Orzeczenie wzmacnia argumentację dotyczącą nieważności umów kredytowych zawierających niedozwolone mechanizmy ustalania kursów walut przez bank.
TSUE C-19/20 („GE Money Bank”), 29.04.2021 r.	TSUE	Nie jest możliwe częściowe utrzymanie nieuczciwego warunku, jeżeli usunięcie jego części zmieniałoby istotę tego postanowienia.	Sąd nie powinien „naprawiać” klauzuli abuzywnej poprzez częściowe pozostawienie jej w mocy. TSUE podkreślił również odstraszający charakter sankcji – przedsiębiorca nie powinien odnieść korzyści z zastosowania nieuczciwego warunku.
TSUE C-520/21, 15.06.2023 r.	TSUE	Bankowi nie przysługuje wynagrodzenie za korzystanie przez konsumenta z kapitału po stwierdzeniu nieważności umowy z powodu abuzywnych postanowień.	Orzeczenie istotnie ogranicza możliwość dochodzenia przez bank dodatkowych roszczeń od konsumenta poza zwrotem udostępnionego kapitału. Jednocześnie TSUE dopuścił możliwość dochodzenia przez konsumenta roszczeń wykraczających poza zwrot rat, jeżeli znajdują one podstawę w prawie krajowym.
SN III CZP 11/20, 16.02.2021 r.	Sąd Najwyższy	SN opowiedział się za tzw. teorią dwóch kondykcji – roszczenia banku i kredytobiorcy o zwrot świadczeń spełnionych w wykonaniu nieważnej umowy są od siebie niezależne.	W praktyce kredytobiorca może dochodzić zwrotu świadczeń spełnionych na rzecz banku, bez konieczności pomniejszania swojego żądania o kwotę kapitału otrzymanego od banku. Rozliczenie świadczeń następuje odrębnie.
SN III CZP 6/21, 7.05.2021 r.	Sąd Najwyższy	Początek biegu przedawnienia roszczeń konsumenta został powiązany z momentem, w którym konsument dowiedział się lub, rozsądnie rzecz biorąc, powinien dowiedzieć się o niedozwolonym charakterze postanowienia i jego konsekwencjach.	Stanowisko to ma istotne znaczenie dla oceny zarzutu przedawnienia roszczeń kredytobiorców. Nie można automatycznie przyjmować, że termin przedawnienia rozpoczął się już w momencie zapłaty poszczególnych rat.
C-6/22, 16.03.2023 r.	TSUE	Ochrona przyznana przez Dyrektywę 93/13 nie może ograniczać się jedynie do okresu wykonywania umowy zawartej z konsumentem przez przedsiębiorcę, lecz obowiązuje ona również po wykonaniu tej umowy	Orzeczenie to potwierdza, że kredytobiorcy, którzy całkowicie spłacili już swój kredyt, mogą dochodzić stwierdzenia nieważności umowy i zwrotu nienależnych świadczeń.
C‑520/21, 15.06.2023 r.	TSUE	art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie wykładni sądowej prawa krajowego, zgodnie z którą konsument ma prawo żądać od instytucji kredytowej rekompensaty wykraczającej poza zwrot miesięcznych rat i kosztów zapłaconych z tytułu wykonania tej umowy oraz poza zapłatę ustawowych odsetek za zwłokę od dnia wezwania do zapłaty, pod warunkiem poszanowania celów dyrektywy 93/13 i zasady proporcjonalności
C-139/22, 21.09.2023 r.	TSUE	przedsiębiorca ma obowiązek poinformowania zainteresowanego konsumenta o istotnych cechach zawartej z nim umowy oraz o ryzyku związanym z tą umową, i to nawet wówczas, gdy ów konsument jest jego pracownikiem i posiada odpowiednią wiedzę w dziedzinie wspomnianej umowy.
C-140/22, 7.12.2023 r.	TSUE	Dochodzenie praw wynikających z ochrony konsumenckiej nie może być uzależnione od złożenia przed sądem formalnego oświadczenia o świadomości skutków nieważności umowy.	Brak konieczności odbierania przez sąd dodatkowych oświadczeń od kredytobiorcy ma znaczenie dla czasu trwania postępowań, jak również potwierdza, że prawo do odsetek ustawowych za opóźnienie przysługuje od momentu wezwania, a nie od złożenia oświadczenia przez kredytobiorców.
C-756/22, 11.12.2023 r.	TSUE	Bezzasadne są żądania banków o dokonanie waloryzacji po ustaleniu nieważności umowy kredytu	Orzeczenie to przesądziło, iż bankom nie należy się nic ponad zwrot kwoty wypłaconego kapitału.
C-28/22, 14.12.2023 r.	TSUE	Odsetki za opóźnienie od kwot podlegających zwrotowi w związku z nieważnością umowy należą się konsumentowi od momentu upływu terminu wyznaczonego bankowi w wezwaniu do zapłaty.	Wyrok wprost klaruje początkowy moment naliczania odsetek roszczenia konsumenta.
II CSKP 2294/22, 28.03.2024 r.	Sąd Najwyższy	Składki świadczone na poczet wykonania umowy kredytu, która została uznana – z powodu umieszczonych w niej klauzul abuzywnych – za nieważną, podlega zwrotowi jako świadczenie nienależne	Roszczenie o zwrot po unieważnieniu umowy obejmuje nie tylko wpłacone raty, ale także opłaty okołokredytowe.
C-424/22, 8.05.2024 r.	TSUE
III CZP 31/23	Sąd Najwyższy	Prawo zatrzymania (art. 496 k.c.) nie przysługuje stronie, która może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelnością drugiej strony	Banki nie mogą skutecznie zgłaszać zarzutu zatrzymania w sprawach frankowych.Zgodnie z tym stanowiskiem, nie korzystanie z prawa zatrzymania, leczą potrącanie wzajemnych należności jest działaniem dążącym do wzajemnego rozliczenia.
C 347/23, 24.10.2024 r.	TSUE	Osoby które zakupiły ze środków z kredytu nieruchomość z przeznaczeniem pod wynajem, są konsumentami	TSUE przesądził, że tzw. najem prywatny nie pozbawia ochrony konsumenckiej.
III CZP 5/24, 19.09.2024 r.	Sąd Najwyższy	Powództwo o ustalenie nieistnienia umowy kredytu nie dotyczy wierzytelności podlegającej zgłoszeniu do masy upadłości. Zawieszone z powodu upadłości banku postępowanie o ustalenie może być podjęte z chwilą wyznaczenia syndyka.	Orzeczenie to ma kluczowe znaczenie w sprawach przeciwko upadłym bankom (np. Getin Noble Bank). Potwierdza, że proces o samo ustalenie nieważności umowy może być kontynuowany z udziałem syndyka.
II CSKP 704/23, 28.02.2025 r.	Sąd Najwyższy	Do skuteczności potrącenia konieczne jest istnienie i wymagalność potrącanych wierzytelności (art. 498 § 1 KPC) oraz nieprzedawnienie żadnej z nich w chwili, gdy potrącenie stało się możliwe (art. 502 KC).Oświadczenie wierzyciela o kompensacie mabowiem moc wsteczną od chwili, kiedy potrącenie stało się możliwe, tj. od momentu wypełnienia się przesłanek, o których mowa w art. 498 k.c.	Wsteczny skutek potrącenia sięga do momentu jednoczesnej wymagalności obu roszczeń. Oznacza to, że konsument może skutecznie przedstawić do potrącenia należne mu odsetki ustawowe za opóźnienie, które powstały w okresie od dnia wymagalności jego wierzytelności do dnia wymagalności wierzytelności banku.
III CZP 25/22, 25.04.2024 r.	Sąd Najwyższy	W razie niemożliwości ustalenia wiążącego strony kursu waluty obcej w umowie kredytu indeksowanego lub denominowanego umowa nie wiąże także w pozostałym zakresie. Bieg przedawnienia roszczenia banku o zwrot kapitału rozpoczyna się w dniu następującym po zakwestionowaniu przez konsumenta ważności umowy.	Uchwała ta jednoznacznie wyklucza możliwość utrzymania umowy w mocy po wyeliminowaniu z niej klauzul abuzywnych.
C-396/24 (“Lubreczlik”) 19.06.2025 r.	TSUE	TSUE zakwestionował możliwość żądania przez banki od konsumentów zwrotu kwoty kredytu niezależnie od spłat dokonanych przez konsumenta w wykonaniu nieważnej umowy. .	Bank nie może pozwać konsumenta o zwrot kwoty kapitału, chyba, że konsument odzyskał już od banku całość dokonanych w wykonaniu nieważnej umowy spłat. TSUE, opowiadając się za stosowaniem teorii dwóch kondykcji określił dodatkowe zasady realizacji kondykcji banku.
II CSKP 643/25, 12.09.2025 r.	Sąd Najwyższy	Klauzule przyznające bankowi prawo do jednostronnego ustalania kursu waluty mogą zostać uznane za nieważne (jako sprzeczne z naturą stosunku prawnego lub zasadami współżycia społecznego) również w umowach zawieranych przez przedsiębiorców.	Orzeczenie to otwiera drogę do unieważniania umów frankowych przez osoby niebędące konsumentami (przedsiębiorców). Potwierdza, że arbitralne wyznaczanie kursów przez bank przekracza granicę swobody umów, godzi w zasady współżycia społecznego, jak również jest sprzeczne z naturą stosunku zobowiązaniowego.
II CSKP 550/24, 5.09.2025 r.	Sąd Najwyższy	Zastosowanie teorii dwóch kondykcji nie stoi w sprzeczności z art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 przy uwzględnieniu jego interpretacji przyjętej w wyroku TSUE z 19 czerwca 2025 r., C-396/24.	Wyrok ten rozwiewa wątpliwości powstałe na gruncie wyroku TSUE z 19 czerwca 2025 r., C-396/24,wskazując, że w dalszym ciągu teoria dwóch kondykcji powinna być tą stosowaną przez polskie sądy.
C-137/25, 10.11.2025 r.	TSUE	Ocena prawna dokonana przez sąd odwoławczy nie wiąże sądu pierwszej instancji, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, jeżeli ów sąd pierwszej instancji uzna, iż ocena ta jest sprzeczna z wykładnią art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich wynikającą z orzeczenia Trybunału, do którego zamierza się on zastosować.	Sąd I instancji nie może być związany wykładnią sądu odwoławczego, jeżeli ta stoi w sprzeczności z unijnymi standardami ochrony konsumenta.
C-746/24 (“Gryczara”) 27.11.2025 r.	TSUE	Przepisy dyrektywy 93/13 sprzeciwiają się obciążaniu pozwanego konsumenta kosztami procesu, które znacząco przewyższają koszty, jakie poniósłby, gdyby to on sam wytoczył powództwo.	Orzeczenie to eliminuje ryzyko obciążania konsumentów kosztami sądowymi w procesach wytaczanych przez banki o zwrot udostępnionego kapitału. TSUE uznał, że przegrywający sprawę konsument nie może być zmuszony do zwrotu bankowi wysokiej opłaty stosunkowej (5% wartości przedmiotu sporu), skoro inicjując proces jako powód, korzysta z opłaty maksymalnej w wysokości 1000 zł.
C-767/24, 11.12.2025 r.	TSUE	Złożenie przez konsumenta oświadczenia o potrąceniu wzajemnych wierzytelności nie może być traktowane jako dorozumiane zrzeczenie się zarzutu przedawnienia wobec roszczeń banku.	Orzeczenie to potwierdza, że konsument może potrącić swoją wierzytelność z roszczeniem banku o zwrot kapitału, nie tracąc przy tym prawa do powoływania się na przedawnienie tego roszczenia.
C‑902/24 (‘Herchoski”) 22.01.2026 r.	TSUE	Dyrektywa 93/13 dopuszcza zgłoszenie przez bank ewentualnego zarzutu potrącenia przy jednoczesnym twierdzeniu, że umowa jest ważna, lecz jego uwzględnienie nie może wpływać na koszty procesu w sposób zniechęcający konsumenta. Jednocześnie roszczenie banku staje się wymagalne dopiero, gdy przestanie on kwestionować nieważność umowy lub zapadnie prawomocny wyrok stwierdzający jej nieważność.	Dopóki bank zaprzecza nieważności umowy, bezskuteczne są kierowane przez niego wezwania do zapłaty, a więc nie należą mu się odsetki ustawowe za opóźnienie za okres, w którym przeczył nieważności umowy.
C-510/25 (Adazik), 10.09.2026 r.	TSUE	Dyrektywa 93/13 nie zobowiązuje sądów krajowych do dokonywania z urzędu potrącenia wzajemnych wierzytelności. TSUE nie narzucił państwom członkowskim stosowania konkretnej teorii rozliczeń, uzależniając dopuszczalność kompensaty wyłącznie od spełnienia rygorów proceduralnych przewidzianych w prawie krajowym.	W wyroku tym TSUE jednoznacznie wskazał, że orzeczenie C-396/24 “Lubreczlik”nie stanowiło opowiedzenia się za teorią salda. Potwierdza on również dobitnie, iż na gruncie prawa polskiego jedyną właściwą jest teoria dwóch kondykcji, jako że polskie prawo nie przewiduje instytucji dokonywania przez sąd potrącenia z urzędu.

Teoria salda vs teoria dwóch kondykcji

Na podstawie aktualnych orzeczeń TSUE i SN sądy w większości uznają obecnie teorię dwóch kondykcji za właściwą do rozliczania roszczeń z nieważnych umów kredytowych. Na jej podstawie frankowicze mogą żądać od banku zwrotu całości wpłaconych środków, niezależnie od tego, jaka część kapitału została już spłacona.

W teorii dwóch kondykcji roszczenie kredytobiorcy i banku sa traktowane jako zupełnie od siebie niezależne. Oznacza to, że strony mają obowiązek wywiązać się ze świadczeń:

• bank zwraca kredytobiorcy całość środków wpłaconych w ramach spłaconych rat kredytu;
• kredytobiorca zwraca bankowi kwotę pożyczonego kapitału.

Teoria salda zakłada natomiast, że przy rozliczeniu nieważnej umowy należy uwzględnić świadczenia spełnione przez obie strony i ustalić saldo wzajemnych roszczeń. Oznacza to, że rozliczenie obejmowałoby wyłącznie nadwyżkę świadczenia nad świadczeniem otrzymanym od drugiej strony.

Zabezpieczenie — jak wstrzymać spłatę rat na czas procesu?

Na czas trwania procesu sąd może wstrzymać obowiązek spłaty rat kredytów powiązanych z walutami innymi niż CHF (wstrzymanie płatności rat kredytów powiązanych z CHF wynika z ustawy) — jeśli oddałeś już bankowi pożyczony kapitał, możesz przestać płacić aż do prawomocnego wyroku.

Warunkiem jest złożenie wniosku o zabezpieczenie roszczenia. Złożenie wniosku wraz z pozwem jest bezpłatne. Wniosek o zabezpieczenie roszczenia można złożyć również w toku procesu, wówczas opłata sądowa wynosi 100 PLN.

Zgodnie z art. 730 i 730¹ Kodeksu postępowania cywilnego sąd może przychylić się do wniosku, jeżeli zostaną spełnione następujące warunki:

• uprawdopodobnienie roszczenia — należy wykazać, że umowa zawiera klauzule abuzywne i prawdopodobnie jest nieważna;
• wykazanie interesu prawnego — należy udowodnić, że brak zabezpieczenia (dalsze spłacanie rat) utrudni lub uniemożliwi wykonanie przyszłego wyroku (argument szczególnie istotny w przypadku, kiedy kredytobiorca wpłacił już na rzecz banku kwotę przewyższającą wysokość kapitału udzielonego w ramach kredytu).

Zabezpieczenie roszczenie niesie ze sobą ryzyko natychmiastowej wymagalności rat w przypadku przegrania procesu.

Spłaciłeś już kredyt? Nadal możesz pozwać bank

Wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 10 czerwca 2021 roku (sygn. od C‑776/19 do C‑782/19) mówi o tym, że bieg przedawnienia nie możwania zgodności umowy z prawem.

Oznacza to, że nawet całkowita spłata kredytu frankowego poze rozpoczynać się od momentu podpisania umowy, wypłaty środków ani ich spłaty. Według TSUE bieg przedawnienia roszczeń związanych z kredytami frankowymi zaczyna się w momencie zakwestionowala skutecznie dochodzić swoich praw przed sądem i uzyskać wyrok unieważniający umowę.

Jak rozpocząć sprawę — bezpłatna analiza umowy

Sprawę frankową z Kancelarią Kaczmarski-Żurowski Adwokaci zaczynamy od bezpłatnej analizy umowy kredytu CHF oraz wyliczenia roszczenia wobec banku. Na podstawie ustaleń możesz podpisać z nami umowę i rozpocząć proces przeciwko bankowi. Do momentu podpisania umowy nie ponosisz żadnych kosztów.

1. Bezpłatna weryfikacja umowy i wyliczenie roszczeń.
2. Przedstawienie co najmniej 2 wariantów wynagrodzenia (w tym ryczałt bez success fee, gdzie koszty zastępstwa procesowego należne są klientowi) + informacja o kosztach na wypadek przegranej.
3. Świadoma decyzja klienta i ewentualny pozew.

Nasze doświadczenie i wyniki

Sprawy frankowe prowadzimy od 2014 roku. Uzyskaliśmy już ponad 1700 wyroków korzystnych dla naszych klientów, w tym ponad 1000 wyroków prawomocnych.

Aktualną listę wszystkich wyroków Kancelarii Kaczmarski-Żurowski znajdziesz na stronie Nasze wyroki

Najczęstsze pytania (FAQ)

Ile można dostać zwrotu za kredyt frankowy?

Unieważnienie umowy kredyt CHF może wiązać się z korzyścią rzędu od kilkudziesięciu do kilkuset tysięcy złotych. Ostateczna kwota zależy od wysokości udzielonego kapitału, stanu spłaty kredytu czy zmian kursu franka w trakcie trwania umowy.

O co chodzi z kredytami frankowymi?

W pierwszej dekadzie XXI wieku (najczęściej w latach 2004-2008) banki udzielały w Polsce kredytów hipotecznych we frankach szwajcarskich, które miały być korzystniejsze ze względu na niższe oprocentowanie. Kredyty zawierały jednak abuzywne (niezgodne z przepisami prawa) klauzule przeliczeniowe. Klauzule te pozwalały bankom dowolnie kształtować wysokość zobowiązań kredytobiorców z umów kredytów powiązanych z CHF (oraz innymi walutami obcymi). Dodatkowo kredytobiorcy nie byli informowani rzetelnie o ryzyku walutowym. Po uwolnieniu przez Szwajcarski Bank Narodowy kursu franka 15 stycznia 2015 roku kurs szwajcarskiej waluty urósł, co wiązało się z drastycznym wzrostem kosztów kredytów frankowych, o czym kredytobiorcy nie byli informowani przy zawieraniu umów. Obecnie toczą się tysiące procesów frankowiczów przeciwko bankom, które stosowały niedozwolone zapisy w umowach. Ok. 97-99% spraw wygrywają kredytobiorcy.

Czy ktoś naprawdę odzyskał pieniądze z kredytu?

Tak, obecnie ok. 97-99% spraw frankowych kończy się korzystnie dla kredytobiorców. Sądywydają wyroki unieważniające umowy, co wiąże się z odzyskiwaniem przez frankowiczów nawet kilkudziesięciu-kilkuset tysięcy złotych.

Czy mogę przegrać sprawę frankową?

Tak. Sprawę frankową można przegrać. Dzieje się tak najczęściej z powodu:

• braku klauzul abuzywnych w umowach kredytów;
• braku statusu konsumenta (kredyt zaciągany na cele prowadzenia działalności gospodarczej lub w umowie występowały mieszane cele, co ogranicza ochronę konsumencką);
• błędów proceduralnych, np. w formułowaniu roszczeń lub w materiale dowodowym przedstawionym przez pełnomocnika;
• posiadania świadomości ryzyka w momencie podpisywania umowy, np. za sprawą wykształcenia finansowego lub podjęcia negocjacji na etapie konstruowania umowy.

Przegrana sprawa frankowa wiąże się z obowiązkiem dalszego spłacania rat, natychmiastowej spłaty zaległych rat, które zostały wstrzymane na mocy zabezpieczenia roszczenia, koniecznością pokrycia kosztów procesu.

Ile trwa sprawa frankowa?

Sprawa franka w pierwszej instancji może trwać od roku do ok. 3 lat. W drugiej instancji jest to kolejne od roku do 3 lat. Uzyskanie prawomocnego wyroku w sprawie frankowej może zająć zatem od ok. Roku (gdy w sprawie nie pojawi się apelacja) do ok  5 lat. Statystycznie większość spraw udaje nam się zakończyć w ok. 3,5 roku, przy czym z uwagi na malejącą liczbę apelacji ze strony banków – czas ten ulega skróceniu. Korzyści płynące z unieważnienia umowy uzasadniają j czas oczekiwania na wyrok sądu.